Wereldwijd wordt voldoende voedsel geproduceerd voor alle mensen op de hele aarde. Desondanks heeft een groot deel van de wereldbevolking dagelijks honger. Ongeveer 800 miljoen mensen zijn ondervoed, bijna twee miljard mensen hebben voedingsproblemen en in de toekomst worden nog veel meer mensen met honger en ondervoeding bedreigd. Het probleem is niet dat er te weinig voedsel is, maar de gebrekkige verdeling ervan. Veel mensen hebben op de een of andere manier geen toegang tot het voedsel. Deze complexe problematiek, die vooral het gevolg is van armoede, wereldwijde conflicten en ingewikkelde handelsstructuren, heet het wereldvoedselvraagstuk.

Enkele decennia geleden dacht men nog dat het tekort aan voedsel kon worden opgelost door het opvoeren van de voedselproductie in ontwikkelingslanden. Dankzij deze zogeheten ‘groene revolutie‘ is het voedselaanbod sterk gestegen, maar het probleem was daarmee niet opgelost. Soms werden de problemen zelfs groter, doordat voor de teelt van nieuwe, hoogproductieve rassen extra kennis en input (kunstmest, bestrijdingsmiddelen) nodig waren waarover de kleine boeren in de arme landen niet beschikten. Deze boeren konden niet mee in de concurrentieslag en gingen er in inkomen juist op achteruit.

Maar de toegenomen productie heeft toch vooral positieve effecten gehad. Gezien de enorme bevolkingsgroei zou er zonder de groene revolutie zeker meer schaarste aan voedsel zijn geweest en daarmee een groter hongerprobleem, vooral bij de groepen met lagere inkomens. En ook al is er anno 2003 meer dan voldoende voedsel om de wereldbevolking te voeden, nog steeds is een verdere ontwikkeling van de landbouw onmisbaar om honger en ondervoeding te bestrijden. Volgens wetenschappers van de Landbouwuniversiteit Wageningen kan landbouw bijdragen aan de bestrijding van armoede “omdat het een rol kan spelen als startmotor voor economische ontwikkeling, en omdat dit het risico verkleint dat er over 25 jaar wél een absoluut tekort is aan voedsel”. Daarnaast zijn andere maatregelen nodig om de armoede in de Derde Wereld  te bestrijden. Er zijn gerichte maatregelen nodig om kwetsbare groepen toegang te geven tot onderwijs, gezondheidszorg, krediet en andere belangrijke markten. Verder kan herverdeling van eigendomsrechten over land, water en dergelijke nodig zijn om mensen in staat te stellen uit vicieuze cirkels van armoede en voedselonzekerheid te breken.

Armoedebestrijding is hoofddoelstelling van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid. Het gaat erom de ruim 1,2 miljard mensen die onder de armoedegrens van één dollar per dag leven een beter perspectief te geven. Ook andere Westerse landen richten zich op armoedebestrijding in de Derde Wereld. Wereldwijd bestaat er brede overeenstemming over waar ontwikkelingssamenwerking toe moet leiden. Dit is vastgelegd in de ‘Millennium Doelen’, zoals aangenomen door de Verenigde Naties. Hierin is geformuleerd wat de wereldgemeenschap in 2015 wil hebben bereikt, zoals halvering van het aantal mensen dat onder de armoedegrens van één dollar per dag moet leven. Armoede is een complex vraagstuk dat reikt van de geërodeerde akkers van de boeren in Tanzania tot de hogere veiligheidseisen die Europese consumenten stellen aan hun voedsel. Van het gebrek aan voorbehoedmiddelen in vluchtelingenkampen tot de discussie binnen de WTO over het patentrecht. Effectieve armoedebestrijding houdt niet alleen rekening met al die verbanden, maar gaat ook kritisch na welke rol de diverse actoren spelen. Regeringen in ontwikkelingslanden, de maatschappelijke groeperingen in Noord en Zuid, internationale organisaties en het particuliere bedrijfsleven spelen allemaal hun eigen rol. Inzicht in dat krachtenveld is onontbeerlijk.

Ook een groot aantal particuliere organisaties in binnen en buitenland richt zich op het verbeteren van de leefomstandigheden van de bevolking in de arme landen en werkt daarmee aan de verkleining van het wereldvoedselprobleem. De methoden van deze organisaties verschillen van het verstrekken van directe (nood-)hulp tot het aangaan van zeer ver gaande vormen van samenwerking. Een van de organisaties uit laatstgenoemde categorie is Agriterra, een door verschillende Nederlandse plattelandsorganisaties opgerichte stichting die zich ten doel stelt duurzame samenwerkingsverbanden van landbouworganisaties in Nederland en in ontwikkelingslanden te bevorderen, te faciliteren en te ondersteunen.