De provincie Zeeland is vanouds een echte visserijprovincie. Vanuit de havens van Vlissingen, Breskens en Colijnsplaat varen ca. vijftig kotters wekelijks uit om op de Noordzee op platvis te vissen (vooral tong en schol) en in mindere mate op andere vissoorten als kabeljauw en wijting. Daarnaast is Zeeland beroemd vanwege de vangst en kweek van schelpdieren zoals mossels, oesters en kokkels. Yerseke is hét centrum van de Nederlandse schelpdiercultuur. Veel kleiner van omvang is de visserij op kreeften op de Oosterschelde, garnalen op de Westerschelde en voor de kust, en de binnenvisserij op paling.

Lang leek de zee een onuitputtelijke voedselbron voor de omliggende (visserij)landen. Door jarenlange intensieve bevissing lijkt de Noordzee ooit een van de rijkste zeeën ter wereld echter langzamerhand leeg te raken. Het Europese visserijbeleid is tot nu toe niet in staat gebleken om aan de verontrustende teruggang van de visbestanden een halt toe te roepen. De EU neemt niet altijd de adviezen van de visserijbiologen over. Bovendien is volgens Greenpeace het instellen van de jaarlijkse vangstquota niet voldoende. Om de bedreigde vissoorten echt de kans te geven te herstellen moeten op de Noordzee beschermde gebieden worden ingesteld. En dat is nog niet alles. De gehanteerde vistechniek op platvis, de boomkorvisserij, vernietigt een groot deel van het bodemleven. Er wordt veel jonge kabeljauw gevangen die dood weer overboord gaat. Greenpeace acht het hoog tijd om de verwoestende boomkorvisserij te verbieden.

Schelpdiervisserij

Net zoals de visserij op platvis op de Noordzee ligt de schelpdiervisserij op de Waddenzee zwaar onder vuur. Uitgangspunt is hierbij niet zozeer bescherming van de diersoorten zelf (mossels en kokkels) maar de voedselvoorziening van vogels als scholeksters, eidereenden en andere wadvogels. Volgens natuurorganisaties als de Waddenvereniging is de in sommige winters geconstateerde massale sterfte onder deze vogels te wijten aan het wegvangen van voedsel door mosselkwekers en vooral kokkelvissers. Deze ondernemers betogen dat de sterft andere oorzaken heeft, en dat ze gerust een bepaald deel van de schelpdieren weg kunnen vangen omdat deze anders toch door stormen, verstikking of andere oorzaken verloren gaan. De schelpdiersector zet zich actief in om tot een duurzame werkwijze te komen. Hiervoor hebben de producenten- en handelsorganisaties gezamenlijk de stichting ODUS (Ontwikkeling Duurzame Schelpdiervisserij) opgericht, die onder de titel Uit de schulp een omvangrijke gezamenlijke visie heeft opgesteld op hoe die duurzame visserij te bereiken.

Na jarenlange discussies tussen visserijorganisaties, overheid en milieugroeperingen is de mechanische kokkelvisserij op de Waddenzee vanaf 2005 verboden. Na publicatie van het langverwachte onderzoeksrapport EVA II in december 2003 over de schelpdiervisserij in de Waddenzee en enkele maanden daarna het rapport van de commissie Meijer leken de kokkelvissers eerst nog een kans te krijgen. Alle schelpdiervissers op de Waddenzee kregen zeven jaar de tijd om te bewijzen dat ze op duurzame wijze hun broodwinning konden bedrijven. Echter, in de loop van 2004 stelde minister Veerman (landbouw) een verbod in op de mechanische kokkelvisserij in de Waddenzee. De sector voelde zich geslachtofferd door de overheid. Die zou zijn gezwicht voor zware maatschappelijke druk. En ook politieke druk, want tegenover het verbod op de mechanische kokkelvisserij staat het toestaan van de lucratieve gaswinning in de Waddenzee. Het kokkelverbod treft de Zeeuwse economie zwaar, want het zijn vooral Zeeuwse vissers die kokkels vingen. Daarnaast krijgt ook de verwerkende sector in Yerseke zware klappen.

Tegenover de mosselkwekers toonde de minister zich coulanter: zij krijgen juist méér tijd om naar duurzamer methoden over te schakelen. In tien tot vijftien jaar moeten ze methoden hebben ontwikkeld als het invangen van mosselzaad aan touwen en in netten. Mosselkwekers, die voor de zaadvisserij ook in belangrijke mate zijn aangewezen op de Waddenzee,  hebben grote twijfels of ze in staat zullen zijn zonder de traditionele zaadvisserij voldoende mosselzaad te vangen.