Om in onze energiebehoefte te voorzien kunnen we gebruik maken van een aantal verschillende energiebronnen. Uit het oogpunt van duurzaamheid is het onderscheid tussen duurzame en niet duurzame energiebronnen van groot belang.

Fossiele energiebronnen (olie, gas, steenkool) zijn niet duurzaam omdat ze eindig zijn en omdat ze sterk bijdragen aan klimaatsveranderingen en andere milieuproblemen.

Duurzame energiebronnen (zon, wind, water, biomassa) hebben gemeen dat ze in principe oneindig beschikbaar zijn en niet bijdragen aan milieuproblemen als de versterking van het broeikaseffect.

Kernenergie is een geval apart. Aan de ene kant draagt kernenergie nauwelijks bij aan het broeikaseffect, wat nu een voordeel is. Aan de andere kant kleven er belangrijke bezwaren. De grondstoffen (uraniumerts) is eindige grondstof en we zadelen komende generaties op met het probleem van het radioactieve afval. Daarnaast zijn aan ongevallen met kernenergie grote risico’s verbonden.  

Voor onze economische ontwikkeling hebben we in de afgelopen 100 jaar op wereldschaal vooral gebruik gemaakt van fossiele energiebronnen zoals kolen, olie en gas. Deze energiedragers zijn in voorliggende geologische tijdperkende in de ondergrond ontstaan uit restanten van planten. In feite gaat het om opgeslagen of geconserveerde zonne-energie, die door fotosynthese van planten ooit is vastgelegd. Bij verbranding komt deze energie vrij. We maken er massaal gebruik van als brandstof voor auto’s, vliegtuigen, verwarming, machines en industriële processen.

De verbranding van fossiele brandstoffen heeft altijd milieuproblemen opgeleverd.

De laatste jaren staat vooral uitstoot van CO2 veel aandacht omdat er een directe relatie bestaat tussen de toename van de CO2 in de atmosfeer, het broeikaseffect en de klimaatveranderingen.

Het terugdringen van de CO2 uitstoot is alleen mogelijk als het gebruik van fossiele brandstoffen op wereldschaal afneemt. Daarvan is, ondanks internationale verdragen en inspanningen, nog lang geen sprake.

Het besef dat fossiele brandstoffen eindig zijn en het toenemend gebruik ervan  klimaatveranderingen veroorzaakt heeft het zoeken en ontwikkelen van alternatieve energiebronnen gestimuleerd. 

Duurzame energiebronnen hebben gemeen dat ze niet gebruik maken van eindige delf- of grondstoffen, maar direct of indirect zonne-energie ‘aftappen’. Zolang de zon schijnt, zijn deze bronnen beschikbaar. Ze leveren ook geen bijdrage aan het broeikaseffect. De belangrijkste duurzame energiebronnen zijn zonne-energie, waterkracht en wind. Ook biomassa wordt wel in dit rijtje geplaatst.

Waterkracht speelt van oudsher vooral een rol in bergachtige gebieden. De aanleg van grote stuwmeren stuit in een aantal situaties wel op grote milieubezwaren. Bijna altijd  moeten hele gebieden ervoor ontvolkt worden.

In Nederland is windenergie de belangrijkste duurzame energiebron. Nieuwe windmolenparken stuiten echter in toenemende mate op weerstand vanwege de landschappelijke inpassing. De ontwikkeling van zonne-energie is later op gang gekomen, maar groeit nu snel.

Biomassa is een veelvormige energiebron. In feite gaat het om planten, uit planten ontwikkelde producten als biobrandstof of hout. Biomassa is CO2 neutraal omdat planten de CO2 uit de atmosfeer opnemen. De praktijk om afvalstoffen als biomassa te gebruiken voor de energieopwekking staat  ter discussie.

De doelstelling van de Nederlandse overheid is het aandeel van de duurzame energiebronnen in onze energievoorziening van nog geen twee procent te laten groeien naar meer dan 10 procent in 2020.

De provincie Zeeland mikt op 250 MW aan opgesteld windenergievermogen in 2010. medio 2003 stond er in Zeeland 55 MW aan vermogen opgesteld. Dat is nog ver verwijderd van doelstelling.