In een duurzame samenleving zijn de sociale verschillen niet te groot. Een sociaal vangnet zorgt ervoor, dat mensen in de laagste inkomstklassen toch toegang hebben tot basisvoorzieningen als goed eten, gezondheidszorg en onderwijs. Daarnaast is verticale mobiliteit mogelijk: mensen uit “lagere” sociale klassen kunnen via onderwijs en werk omhoog klimmen naar “hogere” maatschappelijke posities. Een samenleving die aan deze eisen voldoet is relatief veilig en kent weinig sociale onrust.

Nederland scoort relatief goed op het gebied van sociale gelijkheid. Het is een land met een hoge levensstatus en betrekkelijk geringe sociale verschillen. Toch neemt de kloof tussen arm en rijk de laatste tijd weer toe. Gedeeltelijk heeft dat te maken met de immigratie van grote groepen asielzoekers en andere immigranten. Deze mensen zijn vaak laagopgeleid, kennen de taal niet of hebben geen voor Nederland geldige diploma´s, waardoor ze moeilijk aan werk kunnen komen. Andere groepen die vaak te kampen hebben met lage inkomens zijn alleenstaanden, eenoudergezinnen, gehandicapten en chronisch zieken.

Veel van deze mensen krijgen niet alleen te maken met geldzorgen, maar voelen zich ook steeds minder betrokken bij de maatschappij. Kinderen uit gezinnen met een laag inkomen bereiken vaak een lager opleidingsniveau. Zelfs de levensverwachting is sterk inkomensafhankelijk: mensen met een hoge sociaal-economische status leven gemiddeld twaalf jaar langer dan mensen met een lage sociaal-economische status.

Diverse kerkelijke en maatschappelijke organisaties en politieke partijen maken zich sterk voor een aanpak van deze toenemende ongelijkheid. Dat gebeurt op alle niveaus, van de lokale voedselbank tot de Raad van Kerken, de vakbeweging en het Humanistisch Verbond.